دوست جدید پیدا کردم. یه دوست هنرمند و خیلی باحال. حیف که نشد بیشتر از این دوست دخترم باشه. به همون سرعتی که بهم بیام کوتاه داد و دوست دخترم شد, به همون سرعت هم بهم گفت که نمی تونه بیشتر از این دوست دخترم باشه و باید کات کنیم.

من خیلی راحت با آدمها دوست می شم. اما خیلی سخت صمیمی می شم. و به همین صورت هم خیلی سخت دوستیم رو با یه نفر به هم می زنم. بهش گفتم که اگه رابطه خیلی نزدیک و اسم دوست پسر واست سخته خوب می تونیم دوست های معمولی باشیم. به نظر من دلیلی واسه اینکه رابطه ما فطع بشه وجود نداره. ار اون گذشته فکر می کنم که همیشه نداشتن یه دوست هست که ممکنه ناراحت کننده باشه نه داشتن اون. الان ما با هم آشنا شدیم, دوست هستیم اما به خاطر اون چیزی که تو گفتی قرار نیست خیلی صمیمی بشیم. ولی کماکان دوست هستیم و رابطه هم خواهیم داشت.

خیلی مسخره و غیر قابل توجیهه که آدم ارتباط با جنس مخالفش رو فقط در غالب دوست دختر یا دوست پسر ببینه. خیلی از دوستای من دختر هستند اما هیچ کدوم دوست دختر من نیستند. بعضی هاشون قبلا بودن اما الان دیگه نیستند. خیلی از اونها هیچ وقت دوست دختر من نبودند و هیچ وقت هم نخواهند بود. اما با این حال من با اونها رابطه دارم و دوست هستم. اکثر اونها خودشون دوست پسر دارند ولی بازهم ارتباطشون با من هیچ خللی ایجاد نمی کنه. در کل می تونم بگم که دوست دختر بودن یه شکل خیلی خاص از رابطه یه دختر با یه پسره و این شکل خیلی خاص وقتی اتفاق می افته که دو طرف جور خاصی به موضوع ارتباطشون نگاه کنن. خیلی ها فکر می کنن که باید از راههای خاصی برای پیدا کردن دوست دختر اقدام کرد. اما کسانی که در این امر خبره و حرفه ای هستند می دونند که هیچ راه و روش خاصی وجود نداره (من حرفه این نیستم. این حرف رو از یه آدم خیلی حرفه ای شنیدم) و حتی روشهای پیش پا افتاده و جالب زیادی هست که شاید به فکر من و شما نرسه.

در هر حال, آشنایی من با این آدم جدید(که البته خیلی آدم باحال و هنرمندیه) باعث شد که یه چیز رو بفهمم. و او اینکه :

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من