اين دوستان ما که ادعايشان در دوستي و ياري روزي کون خر را پاره کرده بود، الان نه تنها سراغي از ما نمي­گيرند بلکه حتي در ياهو مسنجر ما را مي­بينند و رويشان را بر مي­گردانند که مبادا وقت با ارزششان براي من بي­ارزش تلف نشود.

با وجود چنين کساني ديگر حرفي براي گفتن در اين وبلاگ باقي نمي­ماند. شايد بهتر باشد که درش را گل بگيرم و بروم دنبال غازچراني. خيلي جالب است! حتي يک نفر سري به اينجا نمي­زند. البته به جز عزيزترينم که حتي اگر پست خالي هم بزنم هم سر مي­زند و نظر لطفش را دريغ نمي­کند. اما واقعا بايد ناله کرد و فغان سر داد.

چيزي به ذهنم نمي­رسد الا اين شعر زيبا که نمي­دانم از کيست و فقط مي­دانم که کاملا گوياي احوال من در اين لحظات است.

گردي از راهي نمي­خيزد سواران را چه شد

مرده اند از بيم ياران نامداران را چه شد

جز صداي جغدها چيزي نمي­آيد به گوش

قمريان آخر کجا رفتند ساران را چه شد

از هجوم کرکسان شوم قلب من گرفت

بلبلان قرقاولان کبکان هزاران را چه شد

دور تا دور من از دشمن سياهي مي­زند

دوستان ما کجا رفتند ياران را چه شد

هرکجا سوز زمستان است و تاراج خزان

روح تابستان و ابر نوبهاران را چه شد

زير سم  لشگر ضحاک پشت من شکست

کاوه لشگر شکن کو شهسواران را چه شد

لشکر توران به قلب سرزمين ما رسيد

رستم و گودرز کو اسفندياران را چه شد

خشکسالي در زمين بيداد و غوغا مي­کند

بخشش هفت آسمان کو باد و باران را چه شد