گوشه ها

ای هوسناکترین سیب به بار آمده ام...

gusheha — Wed, 16 Jul 2008 21:57:18 GMT

این شعر از کلوب ادبیات پارسی اقتباس شده. از بس که قشنگ بود نتونستم جلو خودم رو بگیرم و گذاشتمش اینجا. البته حق کپی رایت رو رعایت می کنم.

آمد درست زير شبستان گل نشست
دربين آن جماعت مغرور شب پرست
يک تکه آفتاب نه يک تکه از بهشت...
حالا درست پشت سر من نشسته است
اين بيت مطلع غزلي عاشقانه نيست
اين سومين رديف نمازي خيالي است
گلدسته اذان و من هاي هاي هاي
الله اکبر و انا في کل واد ... مست
سبحان من يميت و يحيي و لا اله
الا هو الذي اخذ العهد في الست
(ک پرده باز پشت همين بيت مي کشيم)
او فکر مي کنيم در اين پرده مانده است
...................................................
سارا سلام...اشهد ان لا اله... تو
با چشمهاي سرمه اي...ان لا اله ...مست
دل مي بري که...حي علي ...هاي هاي هاي
هر جا که هست پرتو روي حبيب هست
بالا بلند!عقد تو را با لبان من
آن شب مگر فرشته اي از آسمان نبست
باران جل جل شب خرداد توي پارک
مهرت همان شب..اشهدان..دردلم نشست
آن شب کبو .. (کبو).. کبوتري از بامتان پريد
نم نم نما (نما) نماز تو در بغض من شکست
سبحان من يميت و يحيـــــــــــــي و لا اله

لا هو الـــــــــــــذي اخذ العهــــد في الست
سبحان رب هر چه دلم را ز من بريد
سبحان رب هر چه دلم را ز من گســــست
سبحان ربي الــ... من و سارا .. بحمده
سبحان ربي الــ ... من و سارا دلش شکست
سبحان ربي الــ... من و سارا به هم رسيــ...
سبحان تا به کي من و او دست روي دست؟
زخمم دوباره وا شد و اياک نستعين
تا اهدنا الــ ... سراي تو راهي نمانده است
مغضوب اين جماعت پر هاي و هو شدم
افتادم از بهشــــــــــــت بر اين ارتفاع پست
***
(ک پرده باز بين من و او کشيده اند
سارا گمانم آن طرف پرده مانده است)

محمد حسین بهرامیان

منبع: http://www.cloob.com/clubname/persianlitretur

زن گرفتي؟

gusheha — Wed, 16 Jul 2008 13:05:18 GMT

کنار يک آدم داغ شل و ول نشستن،

به ماليخولياي بچگي گم و گور شده و تلخ مزه دماغ سرسره پلاستيکي گوش کردن

و در تماس اشعه نوک تيز آفتاب دم ظهر قي کردن.

رفع خستگي بعد از خواب طولاني زير درخت گردو،

گريه و زاري تيغوار بچه دو-سه ساله روي کرکهاي نازک و کمپشت گوش چپ سمت راستي

وچاي داغ هفتجوش شده خون کفتري، لبريز و لبساز و لبسوز و لبدوز.

بعد از دو-سه ماه رفتن و نيامدن، تصميم به ترک رابطه شهوتبار خالي از شهوتِ پوچ و بيخاصيتِ سرپاييِ دمدمي مزاجِ پررو و بينزاکتِ... به هر ترتيب که بود، از سر خودت بازم کردي. بستني وانيلي هفتاد و پنج کيلويي که از گرما وا رفته بود و روي صندلي چرمي ماشين ولو شد. مصاحبه نبود، ميدانم، سوال و جواب شب اول قبر بود. و آن دو نفر خپل سفيد پوش يخه بسته، که با انبوه شپش در هم تنيده روي صورت، مثل دلق خار روي سينه کوهستان، به پشت گوشهايت ميزدند و داغت ميکردند، ديوهاي جهنم بودند. طول کشيد تا با هم صميمي شديم، اما نه زياد. از همان بيتفاوتي اوليهات بو بردم که تو هم مثل خودم هستي، از زنها بدت ميآمد، و مقابل من مقاومتات شکست. روز اول، مثل چک برگشت خورده ميماندي. هراسان، دستپاچه، از همه جا رانده. و روز آخر، چک ما را برگشت خوردي. اخمو، بهانه گير، از دماغ فيل افتاده. زن گرفتي؟ ... يا زنت دادهاند؟ چه بدبختي که زنش را به تو داده... تو از آن آدمهايي هستي که تمبانت دوتا نشده، زير سرت بلند ميشود و به هواي يک نفر ديگر زنت را ول ميکني به امان خدا. تو،... براي گفتن قصه شب وقتي نمانده. زنگ بيداري فردا امانت را خواهد بريد. بايد زود بخوابي. شب به خير کوچولو.

روزهاي اول کم تحمل بودي. زود همه چيز تمام ميشد، و زود ميرفتي از پيشم. و من، هزار کار نکرده و هزار حرف نگفته و هزار لذت نبرده که گير ميکرد در حلقم و مثل مار گلويم را ميفشرد و با سرد و گرم باد نيمهجان کولر غراضه روي اندام خيسم، از ته شکم صدا ميکرد و مثل آبگرم طبيعي، گرم و بد بو، قي ميکردم. بوي گوشت تنم را حس ميکردم که شبيه بوي شکم خالي بود. زير دماغم ميزد و باز عق ميزدم، و چيزي براي بالا آوردن نمانده بود. هميشه، وقتي روي تخت چوبي لکنته کنار درخت گردو درازکش افتاده بودي، کف حياط قي ميکردي. تن گوشتالوي سفيد، ولو روي تخت چوبي، و سر آويزان از لبه تخت با بزاق آويزان از کنار لپِ چپِ سمت راستي، مثل دمبه گوسفند که شاش از کنارش شره کند روي زمين. هردومان گرسنه ميشديم و چيزي جز چاي هفت جوش خون کفتري نبود که ترياق ضعف شکم بکنيم. که بدترش ميکرد. و سيگار پشت سيگار، مثل شعبدهبازيهاي مسخره دلقکهاي سيرک فندک زيپو را روشن ميکردي و با گردن کج، بوسه پشت بوسه به کون سيگار تا چاق ميشد و دود بود که چهرهات را تار ميکرد.

هيچ وقت به من نگفتي که دوستم داري. اما من، از همان دفعه اولي که بعد از رفتنت سرم را تا گردن در کاسه توالت فرنگي بردم و تمام دل و رودهام را بالا آوردم، حس کردم که قلبم سروته شده. حس کردم که واقعا چيزي ته وجودم به هم ريخته. و تا دفعه بعد که آمدي، با آن شلوار لي پاره و تيشرت نارنجي جيغ مثل رفتگرهاي سر خيابان، مدام ته دلم ماشين لباسشويي بود. اما تو، به آن زن جوان طبقه بالا دل بسته بودي. که بچه کوچکش، تخم جن، روي دوشت بالا و پايين بپرد و صداي اسب در بياورد و گوشت پهلوهايت را نيشکون بگيرد، و تو لب روي لب مادرش بگذاري تا کمتر درد را حس کني. ميدانم، تو هرگز حتي به سراغش هم نرفتي. ولي او هميشه هيکل گوشتي و سفيدت را از بالکن ديد ميزد و شايد هم در خيال خودش زير تو عربده ميزد. زن گرفتي؟ ... يا زنت دادند؟ از همان اول هم به درد رفاقت نميخوردي. خورشيد که پشت ديوار چرک و دودهزده ساختمان کناري، که ساکنين طبقه سومش با تفنگ ساچمهاي کلاغهاي درخت گردو را ميزدند و يک بار تيرشان به خطا خورد به شرت سفيد ميشل آدمز من و درست در جاي مقعد سوراخش کرد، پنهان ميشد و با انگشت به گوشه منارههاي مسجد محل ميزد تا صداي اذانشان گوشها را بلرزاند، جَلد از جا ميپريدي و هولهول لباس ميپوشيدي و تا چشم ميچرخاندم، در چارچوب در خروجي دم خر را به نشانه خداحافظي تکان ميدادي و گم ميشدي.

هيچ وقت بهت نگفتم که با آن زن جوان طبقه بالا مراوده کردم. قبل از اينکه به عنوان منشي در آن شرکت فاضلابداني بيصاحب با آن غافله گاو و گربه بالا کشيدن پول مردم را تجربه کنم. خيلي زود راهش را ياد گرفتم. آنها مردم را ميدوشيدند و من آنها را. مثل مار زنگي خوش خط و خال، با آرايش زنانه غليظ و مانتوي چسبان کوتاه، چشم در چشم و ابرو رقصان، چادر عربي در جريان باد همچون شنل نقابداران دلشِکَر، دورشان پيچ و تاب خوران و شهوتشان لبريز. همه مردهاي آنجا کون نشسته بودند. زناني به قيمت گزاف هزار يا دو هزار و چهارده سکه در آشپزخانهها چپانده بودند و مثل شغالها و کفتارهاي سيري ناپذير، با لب و لوچه سرازير، چشم به برامدگيهاي بدن منشي ناعفيف صفت خوش اندام و شايسته شرکت دوخته بودند. همگي ميخواستند، اما من ندادم، نداشتم، وگرنه شايد ميدادم. چيزي که من داشتم، کسي خواستار نبود، جزتو. آنها خواستند و با تهديد روبرو شدند، و از ترس هزار و چهارده سکه... چيزي که من داشتم تو خواستي، که دادم، زن طبقه بالا ميخواست، که دادم. يعني او داد و من گرفتم. بچهاش، تخم جن، روي دوشم بالا و پايين ميپريد و صداي اسب در ميآورد، و من از مادرش بوسه ميگرفتم. زن طبقه بالا، چشمان کشيده گربهاي به رنگ دريا با ابروان نازک شکسته، اندام باريک و بلند و طره موي شبقي، کشيده تا قرص کامل صورت. اما يک ايراد بزرگ داشت. همه زنها يک ايراد بزرگ دارند.

روزهاي آخر، عجيب شده بودي. به زنها نگاه ميکردي، چشمچراني ميکردي، و ديگر آن معصوميت و يکرنگي هميشگيات رفته بود. زن گرفتي؟... يا زنت دادند؟ سگ باران خورده و کثيفي شده بودي که براي فرار از سرما و خيسي، حتي حاضر بود در دخمه متعفن و لزج خروجي شبکه فاضلاب دراز شود و در گند و کثافت زندگي شهري مويش کند، تا با صداي ارگاسم فلاشتانک زهدان، از هجوم سيلاب گرم و کفآلود شهوت بگريزد، ولي ارضا نشود. تو هرگز با زنت ارضا نخواهي شد، من با زن طبقه بالا ارضا نشدم. بزک ميکنم، کلاهگيس طلايي را روي موهاي وز سيمظرفشويي ميفشارم و اندامم را در مانتو تنگ تحريک کننده فرو ميکنم، که بروم بنشينم پشت ميز و چشم بدوزم در چشم مردنماهاي زنباز گزاف خَر، که اگر بفهمند... . اگر زنهايشان بفهمند... . حتي تو هم نميفهمي، فقط پاي تلويزيون بيست و يک اينچ قديمي ميشود ارضا شد، که حتي کنترل نداشت و صفحهاش گاهي پرش داشت. با بطري نيمهخالي کنار دست و سيگار بار زده در دست، و اندام ورزيده و گوشتالوي سفيد که از تحرک زياد مثل لبو سرخ شده بود و مثل ته قوري چاي خون کفتري، قطرات عرق رويش سر ميخورد و رد باريک تو گودش بر جا ميماند. زمين باير و بي آب، زير تلاطم خيش و گاوآهن مسطور و طغيانگر تو زير و رو ميشد و مثل ته قوري چاي خون کفتري عرق ميکردي، و چه زود از کار خسته ميشدي. هنوز هم زود خسته ميشوي، چه بدبختي که زنش را به تو داده... .

هرگز تو را نميخواستند. با آن صورت شش تيغ و خط ريش نازک و موهاي يکور ژل زده. صدقه سر لبهاي سرخ و دماغ سرسرهاي من بود که تو را سر سفره مفت خوريشان نشاندند وگرنه، حتي براي زمين شستن آن بارگاه تمام سراميک چهارخانه و در اندشت، با آنهمه پرونده و زونکن و ماليات و رشوه و حساب و کتاب به درد نخور، هم کوچک بودي. و حالا، براي خودت پا محکم کردهاي و لنگر انداختهاي، مو صاف کردهاي و خط ريش پهن. زن گرفتهاي؟... يا زنت دادند؟ راستي نگفتي زنت را چند گرفتهاي؟ چه بدبختي که زنش را به تو داده...

END

سفر پنهانی

gusheha — Sat, 05 Jul 2008 06:23:20 GMT

رامین که از عوض کردن بی وقفه کانالهای تلویزیون خسته شده بود از روی کاناپه بلند شد و به سمت اتاق رفت. در چارچوب در ایستاد و چند لحظه به حامد که پای کامپیوتر میخکوب شده بود، خیره ماند. بعد خودش را روی تخت خواب نامرتب کنار اتاق رها کرد و نگاهی به لیوان روی میز که از خاکستر و ته سیگار لبریز بود انداخت. گویی که از دیدن آنهمه ته سیگار هوس کرده باشد، با زحمت پاکت سیگار را از جیب پشتی شلوارش بیرون آورد و آخرین نخ سیگار را با التماس از داخل پاکت بیرون کشید، بر لب گذاشت و آتش زد. حامد با شنیدن صدای فندک، بدون اینکه حرکتی بکند، گفت:«منم میخوام.»

رامین سریع بلند شد و روی تخت نشست. همینطور که متعجب نگاهش میکرد گفت:«خوش به حالت!»

-:«چطور؟»

-:«خوش به حالت که جز صدای روشن شدن سیگار صدای دیگهای نمیشنوی... گشنت نیست؟...»

هرچه منتظر ماند جوابی نشنید. :«روانی...» بلند شد و از اتاق بیرون رفت. تلفن را برداشت و شروع کرد به شماره گرفتن.

:«الو، سلام. خوبی؟ گوشی رو میدی عاطفه؟... سلام عزیزم. خوبی گلم؟ ... نه بابا این پسره دیوونه شده. به ژاله بگو بره تو فکر یه نفر دیگه... والله! ... فراد؟ عزیزم من شنبه امتحان دارم. هنوز لاشو وا نکردم ... آره. چیکار کنم؟ حوصلهام سر رفته... میخوای بخوابی؟ فدات بشم. شب به خیر عزیزم. میبوسمت... بابای.»

دوباره از جا بلند شد و داخل اتاق رفت.

:«تو گشنت نیست؟... هوی! با تواما.»

-:«یه سیگار بده.»

-:«کوفت بکشی. هرچی سیگار بود تو کشیدی. اون لیوان بیچاره دیگه جا نداره. گشنت نیست؟»

حامد همینطور که تمام حواسش داخل مانیتور بود گفت:«یه سیگار بده.»

-:«زهر مار! بسه دیگه، خفه کردی خودتو. کم کم دارم حس میکنم که داری میری تو اون مانیتور غراضه. گشنت نیست؟»

-:«چی درست کردی؟»

دستهایش را به کمرش زد و با قیافه طلبکار گفت:«بفرما تو. همینم مونده واسه حضرت آقا آشپزی هم بکنم. پاشو خودت یه چیزی درست کن کوفت کن. من دارم میرم بیرون سیگار بخرم. سر راه شام هم میخورم... گوش کردی؟ ... اگه گشنته پاشو یه چیزی درست کن کوفت کن... الو... فهمیدی؟»

-:«سوسیس تخم مرغ درست کن. منم میخورم.»

رامین با عصبانیت دستهایش را بر سینه زد و گفت:«پاک خل شده» و رفت. لباس پوشید و از در آپارتمان خارج شد.

چند دقیقه پس از خروج رامین برق کل ساختمان قطع شد. تاریکی مطلق همه جا را فرا گرفت. با قطع ناگهان برق، حامد که نیمی از زحمات چندین و چند ساعتهاش را از دست رفته میدید، از عصبانیت فریادی کشید و چند بار با مشت روی میز کوبید. در تاریکی بیپایان حاکم بر فضای خانه چشم چرخاند، ولی جز یک لکه سیاه بزرگ و بی انتها چیزی نمیدید. داد زد:«رامین؟... رامین؟؟!... کدوم گوری غیبت زده؟... چقدرم هوا داغه، اَه...»

در انتهای لکه سیاه، کورسوی بیجان نور رزد رنگی توجهش را جلب کرد. :«هوی خپل!... یه شمعم بیار اینجا... رامین! با تواما. شمعو وردار بیاد اینجا با هم باشیم.» اما جوابی نشنید. «عجب آدم الاغی هستیا.» از جا بلند شد و به سمت روشنایی حرکت کرد. «خپل! من هیچ اعصاب ندارم. تمام کارام پرید، سر به سرم نذار... خیلی آدم گهی هستی. لج میکنی؟». همینطور که در تاریکی پیش میرفت، ناگهان پایش به چیزی گیر کرد و افتاد.

ساعتی بعد، رامین، سیگار به دست در را باز کرد و وارد شد. «شِِت، هنوز برق نیومده؟... حامد؟... آهای، آقای بیل گیتس؟... سیستم عاملت پرید؟» و زد زیر خنده. «حالا چته؟ چرا جواب نمیدی؟ طوری نشده که.» خودش را روی کاناپه نزدیک در انداخت، جورابهایش را درآورد و به سمت در پرت کرد. «دیوونه». موبایلش را از جیب درآورد و دکمهاش را زد. «سلام عزیزم. تو هنوز نخوابیدی؟... ترس نداره که برق ما هم رفته... خوب یه شمع روشن کن... خوب اونم مثل این دوست پسرش دیوونهاس. تو نگران نباش، یه کم دیگه برق میاد. برو یه کم دراز بکش، شاید خوابت رفت.»

روی کاناپه، در تاریکی مطلق خانه، چشمانش را بسته بود و کمکم داشت به خواب میرفت که صدای زنگ آیفون خوابش را پراند. «بله؟... چی؟ حیاط خلوت؟ حامد؟... به اورژانس زنگ زدین؟...» با عجله از جا بلند شد، کفشهایش را پوشید و از در آپارتمان خارج شد.

قطع برق

gusheha — Sun, 22 Jun 2008 16:50:18 GMT

از قدیم گفتند «قافیه که تنگ آید /// شاعر به جفنگ آید»

و این مثل در مورد وضعیت فعلی من کاملا صدق میکند. خودم هم در عجبام که چطور بلاگ من که اسمش «گوشهها» گذاشته شده و قرار بوده به اصطلاح محل دردو دلهای شخصی من باشد، به وضعیتی رسیده که به مسائل اجتماعی و درج اخبار کشیده شده.

با این همه، کاری نمیشود کرد. همه اینها ریشه در کم همتی و کم کاری اینجانب دارد. اگرچه درج مطلب خبری هم در یک بلاگ اینترنتی خالی از لطف نیست. اما من به خاطر اینکه از روال خودم تخطی میکنم از خودم معذرت میخواهم. به امید اینکه روزی جبران شود.

به هر جهت، حتما همه دوستان عزیز تهرانی با مسئله قطع برق روبرو بودهاند. فرقی نمیکند، مستقیم یا غیر مستقیم این مسئلهای است که این روزها به عنوان شق دیگری از مشکلات و نابسامانیهای زمانه، با همه مردم دست به گریبان شده است. دوستان عزیز استهظار دارند که برنامه زمانبندی قطع برق تهران در تیر ماه امسال از سوی وزارت نیرو منتشر شده است. و در این صورت، میتوان امیدوار بود که قطعی برق خانهمان دیگر هردمبیل و مثل شهرهای بیصاحب نخواهد بود. اما در این راستا نکاتی قابل توجه است:

اول – اینکه پورتال خبری خود وزارت نیرو نه تنها چنین جدولی را ارائه نکرده بلکه اصلا همچین سایتی وجود خارجی ندارد. جدول زمانبندی مذکور توسط بعضی از وبسایتهای خبری مانند «فارس» ارائه شده است. یعنی در اصل سایت پورتال وزارت نیرو اصلا امکاناتی ندارد. چه اینکه اعلام چنین خبر مهمی بخواهد جزء امکانات این سایت باشد.

دوم – به لطف و کرم پورتال وزارت نیرو که از امکانات کافی و وافی در مورد اطلاع رسانی به مردم عزیز برخوردار است و هیچ کم و کسری ندارد، هر شهروند تهرانی به راحتی و با استفاده از یک نقشه پویا که توسط این پورتال بسیار بزرگ در اختیار قرار میگیرد، محل زندگی خود را پیدا کرده و به راحتی از زمان قطعی برق خود مطلع شود.

(نگران نباشید، دیوانه نشدهام. خودم بهتر از شما میدانم که اینجا ایران اسلامی است و دادن چنین امکاناتی از سوی مسئولین به مردم فقط در خواب اتفاق میافتد. از گفتن این نکته فقط قصد مزاح داشتم. شاید کمی با هم بخندیم...)

سوم – لینک خبر سایت «فارس» را برای دوستانی که میخواهند جدول خاموشی تهران را مشاهده کنند قرار میدهم. اگرچه به نظر اینجانب این جدول سندیت ندارد:

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8704010312

چهارم – به نقل از سایت خبری وزارت نیرو: http://news.moe.org.ir

«مديرعامل شركت توزيع نيروي برق تهران بزرگ از اجراي طرح سراسري صرفه جويي در مصرف برق پايتخت در خردادماه جاري خبر داد. سعيد مهذب ترابي روزيكشنبه در گفت وگو با خبرنگار ايرنا اظهارداشت: اين طرح با هدف جلوگيري از خاموشي‌هاي احتمالي پايتخت در فصل تابستان و با الگوگيري از تجارب كشورهاي اروپايي اجرا مي‌شود. وي تصريح كرد: بر اساس اين طرح، ۲۷خردادماه به عنوان روز صرفه جويي در مصرف برق اعلام شده و طي اين روز در ساعت ‪ ۲۱طرح سراسري صرفه جويي در مصرف برق با خاموش كردن يك لامپ ‪ ۱۰۰واتي از سوي شهروندان اجرا خواهد شد.»

در پایان این پست جا دارد که از مسئولین محترم وزرات نیرو به خاطر سوختن یخچال خانهام و همچنین نیمسوز شدن شارژر لپتاپام تشکر و قدر دانی کنم. اگر قطع برقهای ناگهانی خرداد ماه نبود به هیچ وجه این دو فاجعه مهم اتفاق نمیافتاد.

امان از بي وفايي

gusheha — Sun, 08 Jun 2008 22:44:18 GMT

اين دوستان ما که ادعايشان در دوستي و ياري روزي کون خر را پاره کرده بود، الان نه تنها سراغي از ما نميگيرند بلکه حتي در ياهو مسنجر ما را ميبينند و رويشان را بر ميگردانند که مبادا وقت با ارزششان براي من بيارزش تلف نشود.

با وجود چنين کساني ديگر حرفي براي گفتن در اين وبلاگ باقي نميماند. شايد بهتر باشد که درش را گل بگيرم و بروم دنبال غازچراني. خيلي جالب است! حتي يک نفر سري به اينجا نميزند. البته به جز عزيزترينم که حتي اگر پست خالي هم بزنم هم سر ميزند و نظر لطفش را دريغ نميکند. اما واقعا بايد ناله کرد و فغان سر داد.

چيزي به ذهنم نميرسد الا اين شعر زيبا که نميدانم از کيست و فقط ميدانم که کاملا گوياي احوال من در اين لحظات است.

گردي از راهي نميخيزد سواران را چه شد

مرده اند از بيم ياران نامداران را چه شد

جز صداي جغدها چيزي نميآيد به گوش

قمريان آخر کجا رفتند ساران را چه شد

از هجوم کرکسان شوم قلب من گرفت

بلبلان قرقاولان کبکان هزاران را چه شد

دور تا دور من از دشمن سياهي ميزند

دوستان ما کجا رفتند ياران را چه شد

هرکجا سوز زمستان است و تاراج خزان

روح تابستان و ابر نوبهاران را چه شد

زير سم لشگر ضحاک پشت من شکست

کاوه لشگر شکن کو شهسواران را چه شد

لشکر توران به قلب سرزمين ما رسيد

رستم و گودرز کو اسفندياران را چه شد

خشکسالي در زمين بيداد و غوغا ميکند

بخشش هفت آسمان کو باد و باران را چه شد

براي مردن

gusheha — Mon, 02 Jun 2008 07:19:18 GMT

براي مردن يک جايي لازم است.

براي مردن وقت خاصي لازم است.

براي مردن بايد تصميم گرفت.

براي مردن...

بايد مرد

«سيگار نکشيد...»؛ «دخانيات عامل اصلي سرطان و براي سلامتي مضر است...»؛ «خطر مرگ...»؛ «استعمال دخانيات ممنوع...»؛ اينها علائم هشدار دهندهاي است که روزانه بارها و بارها از مقابل نظرمان رد ميشوند و به بهانه عمر طولانيتر به انجام ندادن کاري که دوست داريم تشويقمان ميکنند.

مسئله اين است که کاري که نبايد کرد چه معني ميتواند داشته باشد. آيا فقط هشدارها و اختارهاي بازدارنده مختص دخانيات و برخي خوراکيهاي خاص است؟ آيا خود شما بارها توسط مادرتان از اينکه سشوار به موي خيس بزنيد منع نشدهايد؟ آيا از زدن ژل منعتان نميکنند؟ آيا از اينکه زياد آرايش کنيد منعتان نميکنند؟ آيا به شما نميگويند که با حيا و نجيب باشيد؟ به جنس مخالف خود دست نزنيد و ... ؟

چرا که نه؟!!

چرا کاري را انجام ندهيم؟

چه دليلي دارد که سيگار نکشيم؟ چون براي سلامتي ضرر دارد؟ يعني باعث مرگ زودرس ميشود؟ يعني عمر را کوتاه ميکند؟

چرا شما که دختر 16 سالهاي هستيد بايد دوست پسر نداشته باشيد؟ چرا نبايد آرايش کنيد و زير ابرو برداريد يا تتو کنيد؟ چون زشت است؟ چون عيب است؟ چون دور از نجابت و حيا است؟

چرا نبايد مشروب بخوريم؟ چرا نبايد شيشه بکشيم؟ چه دليلي دارد که از اين همه چيزهاي موجود در دنيا که بيشترشان به صورت طبيعي وجود دارند، استفاده نکينم؟ آيا اينکه ممکن است اثر سوء داشته باشد و احتمال دارد که سرطان بگيريم دليل کافي براي انجام ندادن يک کار است؟

مسئله اين است که کاري که ميشود کرد را بايد کرد. و اگر کسي بگويد نکن بايد دليل کافي براي حرف خودش بياورد. دليل کامل و قابل قبول. نه از نظر خودش. از نظر من. کسي حق ندارد بپرسد که چرا سيگار ميکشي؟ چون جوابش اين است که: «چون کاري است که ميشود انجام داد. شما دليل بياوريد که چرا نکشيم؟...» و يا در مورد هر کدام از ممنوعات ديگر اين اجتماع. خودمان را ذجر ميدهيم، از بسياري کارهاي لذت آور منع ميکنيم و در نهايت فکر ميکنيم که خيلي مردم وارسته و درستي هستيم.

آيا ما واقعا مردم درست کار و وارستهاي هستيم؟

خون سياه

gusheha — Mon, 12 May 2008 01:46:18 GMT

دراز بکش... خيلي راحت و آرام... چشمانت را ببند و تمرکز کن. کف دستها به سمت آسمان. چند نفس عميق بکش... تمرکز کن. سعي کن به چيزي فکر نکي... هيچ چيز! ... نه چيزي ميشنوي و نه چيزي حس ميکني. حالا با فرمان من، خيلي آرام و ريلکس به خواب مصنوعي فرو ميروي و بعدا با فرمان من از خواب مصنوعي بيرون ميايي... تو الان کاملا تحت امر و فرمان من هستي. فقط صداي من را ميشنوي و فقط آنچه من به تو ميگويم را انجام ميدهي. خوب تمرکز کن... خوب. براي شروع بر ميگرديم به زمان بچهگيات. تو الان يک کودک سه ساله هستي... برايم تعريف کن ببينم چه اتفاقي افتاده.

پسر همسايه جلو ميآيد تا توپش را که جلوي پايم افتاده بردارد. همينکه توپ را بر ميدارد مرا با دست ديگرش محکم هل ميدهد... روي خاکهاي کف کوچه غلت ميخورم و پيرهن گلدار سفيدم که مادرجون تازه برايم خريده پاره ميشود. <صداي جيغ بلند> کف دستها و زانوي راستم خوني شدهاست. برادرم به سرعت از آن سمت کوچه خودش را ميرساند و با پسر همسايه درگير ميشود. بقيه پسرها ميريزند وسط تا در دعوا سهمي ادا کرده باشند... برادرم با ابروي پاره و يک بادمجان بر روي گونه يکراست به داخل خانه ميدود. من هم به دنبالش. برادرم کتک دوم را خيلي محکمتر، از مامان ميخورد و شام نخورده به اتاق ميرود.

جلوتر برو. کلاس اول دبستان. الان چند سالت است؟

هفت سال.

در اين سن چه اتفاق مهمي براي تو افتاده؟ اتفاق ناراحت کنندهاي که تو را سخت متأثر کردهباشد.

مرگ مادرجون؛ شکستن پاي برادرم که باعث شد يک ماه در خانه بماند. ... همين.

دعوا، کتککاري يا مشکلي نداشتي؟

هميشه از همکلاسيام ليلا که پشت سر من مينشست کتک ميخوردم. در زنگهاي تفريح يا پيش از آمدن معلم سر کلاس.

بسيار خوب. الان تو در سن 12 سالگي هستي...

پسر همسايه از پشت سر ميآيد و بي مهاوا دامنم را پايين ميکشد. بعد با لگد به کمرم ميکوبد و من روي زمين ميافتم.

بعد؟

همه دورم حلقه ميزنند و به من ميخندند.

کسي از تو حمايت نميکند؟

برادرم مدرسه است وگرنه جلويشان در ميآمد.

تو چکار ميکني؟

<صداي گريه> ... <صداي جيغ به همراه گريه>

کافي است. جريان محمدبيگي يادت هست؟ روزي که تو براي دادن طلب پدرت به محمد بيگي، به حجرهاش رفتي. تعريف کن.

پدرم مقداري از طلب محمد بيگي را جور کرده بود. اما چون مريض و خانهنشين شدهبود نميتوانست ببرد. مادرم هم شبکار بود. قرار شد که من پول را براي محمد بيگي ببرم.

خوبه. الان تو در حجره محمد بيگي هستي. خوب؟

تنها پشت ميزش نشسته. کرکره مغازه را تا نيمه پايين کشيده بود و من از زير آن رد شدم. پول را از کيفم در ميآورم و روي ميز ميگذارم. صورت نتراشيده و کثيفش توي ذوق ميزند و بوي گند عرقش فضاي کوچک مغازه را پر کرده. چندين تخته قاليچه ظاهرا نفيس کنار مغازه روي هم انباشته شده و تا ارتفاع نيم متري بالا آمده. نگاهي به دسته اسکناس نحيف روي ميز مياندازد. :«بابام سلام رسوندن و گفتن ايشالله تا آخر همين برج بقيش هم تقديم ميشه» سيگارش را روشن ميکند و از پشت ميز بلند ميشود. با دستهاي قفل شده روي شکم بشکهاي شکلش ميآيد تا پشت سرم. :«باباي سرکار منظور خاصي داشتن که شما رو فرستادن؟ خودشون زبونم لال چلاق تشريف داشتن؟» :«بابام مريضن. افتادن گوشه خونه. وگرنه ميومدن دستبوستون» عصباني ميشود. :«اگه مريضه چطوري تا آخر ماه بقيش رو ميده؟» :«مادرم هم کار ميکنن. در ضمن يکي از آشناها داره واسمون وام جور ميکنه.» :«يعني ابوي زن و دختر رو با هم فروخته؟» عصباني ميشوم. برميگردم. مثل يک کفتار آب از لب و دندانش سرازير شده. :«خفه شو کثافت نزولخور!!» ميخندد. با دستان چاق و زمختش چادرم را برميدارد. :«خوبه. بد نيست... اگه با ادبتر باشي و ضمنا ازت خوشم بياد، بهت لطف ميکنم و صيغت ميکنم. اينجوري هم بدهي بابا صاف ميشه، هم به يه نون و نوايي ميرسي.» به سمت در ميدوم اما در انگار که قفل شده و باز نميشود. به شيشه ميکوبم. اما اين ساعت روز بازار تعطيل است و کسي نيست. از پشت خودش را ميچسباند بهم. دستم را ميگيرد و با زور پرتم ميکند روي دپوي قاليچههاي گوشه مغازه. همينطور که به طرفم ميآيد کمربندش را هم باز ميکند و دو دور دور مچ دستش ميپيچد. بلند ميشوم. <صداي نفس زدن سريع همراه با عرق روي پيشاني> جلو ميآيد و دستانش را دورم حلقه ميکند. :«نترس دختر جون. نميخوام که بزنمت. فقط ميخوام دستهات رو ببندم که يه وقت خداي نکرده پنجول نکشي. آخه، خودت که بهتر ميدوني. شما زنها تعادل ندارين که. يه وقت زخمي ميکني ما رو. اونوقت حاج خانوم ديگه تو خونه رام نميده.» براي بستن کمربند به دور بازوهام دست به کار ميشود. چاقو آشپزخانه را از داخل کيف دستيام در ميآورم و تا دسته توي گردنش فرو ميکنم.

سرش را که بريدي چکار کردي؟

داخل کيفم گذاشتم تا براي پدرم ببرم.

پدرت چه عکسالعملي نشان داد؟

از خانه بيرونم کرد.

بسيار خوب. پسر جوان شانزده ساله جريانش چي بود؟

به گروه توهين کرده بود.

کدام گروه؟

گروه ما. شکارچيان شب.

تعريف کن. در مورد گروه بگو.

بعد از اينکه پدر از خانه بيرونم کرد يک شب روي نيمکتهاي پارک شهر خوابيدم. روز بعد به سراغ برادرم رفتم. به من کمک کرد. موهايم را کوتاه کردم و با سر و وضع مردانه به کرج رفتم. آنجا با گروه آشنا شدم. از عقايد ماست که اگر کسي به گروه توهين کند و يا احترام نگذارد مجازاتش کنيم. مجازات را هم پيشوايان تعيين ميکنند. من خودم جزء پيشوايان هستم. ما به توافق تصميم گرفتيم که آن پسر شانزده ساله را به ضرب ششصد و شصت و شش چاقو از پا در بياوريم. من داوطلبانه براي اجراي حکم اقدام کردم و به اين خاطر نايب رئيس پيشوايان شدم.

در مورد انگشتان دست راستت بگو.

همه ما انگشتان دست راستمان را قطع ميکنيم که در روز قيامت نتوانند نامه اعمالمان را به دست راست بدهند و به بهشت برويم. ما همه بايد به جهنم برويم تا کنار اربابمان شيطان باشيم و به او خدمت کنيم.

تازهعروس بيست و سه ساله چه گناهي مرتکب شده بود؟

عروسي کردهبود.

اين همه دختر در اين دنيا عروسي ميکنند.

اين فرق داشت. اولا بيست و سه ساله بود. دوما در روز بيست و سوم عروسي کرد. سوما در ماه ششم سال.

خوب اينها چه ربطي دارد؟

بيست و سه و شش هر دو اعداد اختصاصي شيطان هستند. عروسي کردن خود يک گناه است. اما مرتکب شدن به چنين گناهي در روز شيطان و در ماه شيطان و خصوصا براي کسي با عدد سني برابر عدد شيطان مجازاتي جز مرگ ندارد. نوع مرگش را به همراه ديگر پيشوايان سوختن بدون آتش تعيين کرديم. اعضاي مختلف بدنش را با اسيد سوزانديم تا فقط تنه و سرش باقي ماند. اما هنوز زنده بود. بعد از بريدن سينهها و دماغ و گوشها، و در آوردن چشمهايش، اسيد به خوردش داديم تا امعا و احشا همه سوزانده شد. اما هنوز زنده بود، به همين دليل سينهاش را شکافتيم و قلبش را در آورديم تا مرد. قلبش هنوز در معبد ششم در مکان امن براي عبادت نگهداري ميشود.

خوب. کار ما تمام شد. الان ميخواهم تو را از خواب مصنوعي خارج کنم. آماده هستي؟

بله، آمادهام. شما ديگر خورشيد را نخواهيد ديد.

<صداي خنده روانشناس> جالب بود... خوب. هماکنون، من سه شماره به صورت معکوس ميشمارم و پس از آن، تو از خواب مصنوعي بيدار ميشوي و به حالت عادي بر ميگردي. ضمنا بعد از بيداري هيچ يک از وقايعي را که اتفاق افتاده به ياد نخواهي آورد. حاضري؟

بله.

يک ... دو ... <صداي افتادن يک جسد بر روي زمين> ...

سال خشک

gusheha — Fri, 02 May 2008 22:03:05 GMT

روزهاي چهارشنبه براي ديدن دکتر حيدري به باغفردوس ميرفت. به رسم احترام و پيشکش، از کيکهاي کشمشي دستپخت خودش براي دکتر ميبرد و هربار با هيجان و اشتياق بيحد دکتر روبرو ميشد. مدتها بود که دکتر ملاقات هفتگي را بر عهده خودش گذاشتهبود و داروهايش را هم قطع کردهبود. با اين حال ملاقاتهاي هفتگي را تحت هيچ شرايطي لغو نميکرد و گويي که ديدن دکتر برايش عادت شدهباشد، چه در سرما و چه گرما راس ساعت نه و نيم صبح خودش را به مطب دکتر ميرساند. براي کسي در سن او اين رفت و آمدها زياد مناسب نبود و حتي خطر هم داشت. هر بار که ميرفت، دکتر تذکرش مي داد که لازم نيست برود و استراحت کند بهتر است و چنين و چنان. اما انگار جواني و شادابي دکتر حيدري اورا به آرامش بي پاياني ميرساند که به همه دردسر رفت و آمد و آلودگي و سروصدايي که آن حوالي داشت، ميارزيد. برخلاف خود دکتر، نتوانسته بود با منشياش رابطه خوبي برقرار کند. حتي گاهي هم از وي پيش دکتر گلهگذاري کرده بود. زن منشي هميشه به دليل نامعلومي حدود نيم ساعت در اتاق انتظار معطلش ميکرد و بعد با حالتي بسيار سرد و گرفته، بدون اينکه حتي حرفي بزند او را به اتاق دکتر ميفرستاد. هرچه فکر ميکرد نميتوانست درک کند که علت اين کار چيست. شايد به کيکهاي کشمشي حصادت ميکرد، شايد هم کلا عبوس و سردمزاج بود. با آن مانتو کوتاه چروک و شال سفيدش که همينطور آزاد و آويزان روي سرش رها شدهبود و تنها کاري که نميکرد پوشاندن حجاب بود. زنک هميشه يا مجلهبهدست بود يا سوهان و ناخنگير بهدست. وقتي وارد اتاق دکتر ميشد بعد از احوالپرسي و چاقسلامتي، کمي معاينهاش ميکرد و در نهايت حرفهاي تکراري مربوط به پرهيز و رژيم و غيره. کل جلسه شايد به بيست دقيقه هم نميکشيد. با اين وجود وقتي از اتاق دکتر بيرون ميآمد، منشي هفت پادشاه را در خواب ديده بود. مثلا سرفهاي ميکرد که بلکه زنک بيدار شود و بتواند از او هم خداحافظي کند. اما عکسالعملي که جز خرناسهاي کشدار و خشن نميديد. بالاجبار سرش را پايين ميانداخت و ميرفت.

حدود پنج ماه از اولين ملاقات اختيارياش با دکتر حيدري گذشته بودکه يک روز صبح که از پيادهروي برميگشت دوباره درد خفيفي احساس کرد. دردي که علارقم خفيف و ناچيز بودنش برايش کاملا آشنا بود. دردي که او را به ياد گذشتههاي نزديک، زماني که نميتوانست نفس بکشد و از شدت فشار زمين و زمان در نظرش به هم ميپيچيد و نه چيزي ميديد، نه ميشنيد، ميانداخت. سراسيمه خودش را جمع کرد و به عجله به سمت خانه به راه افتاد. دوش نگرفته لباس عوض کرد، قرصهايش را در جيب چپاند، کيف دستياش را آويز مچش کرد و از خانه بيرون زد. سر راه از در مغازه يک جعبه کوچک باميه گرفت و به قوام سپرد که ياسر را به دنبالش بفرستد. کوچهها و دالونها و خيابانها را سواره و پياده در نورديد تا به مطب دکتر رسيد. شلوغ بود. درخواست هراساناکش براي ملاقات فوري با دکتر با جوابي جز سکوت و نگاه سرد منشي روبرو نشد. دستش ميلرزيد. منشي با دست اشاره کرد که بنشيند و منتظر شود اما اينبار نتوانست تحمل کند. از کوره در رفت. با چهره برافروخته و صداي لرزان اعلام ميکرد که بايد خيلي فوري دکتر را ببيند. ملاقاتيهاي دکتر دورش را گرفتند و سعي کردند که آرامش کنند اما کسي حريفش نشد. درست مثل مار سمي خطرناکي که زخم خورده باشد پيچ و تاب ميخورد و هرکس نزديک ميآمد نشئهاي از تير اضطراب و هراسش به شکل ضربات دست و سر دريافت ميکرد. به هر دردسري بود خودش را داخل اتاق دکتر انداخت و با عجله جريان را براي دکتر نقل کرد. وقتي دکتر پرسيد که پشت در اتاق چه خبر بوده، با همان لحن عصبي و مضطرب، انزجار و فغانش را نسبت بيفکري و بيتوجهي منشي شرح داد و با حالتي درمانده و نگران، از دکتر کمک عاجزانه خواست. اين آخرين دفعهاي بود که دکتر حيدري را از نزديک ميديد. يک هفته بعد دچار حمله سوم شد و به خاطر کهولت بسيار زياد تنوانست مقاومت کند. برگشت اما زياد تاب نياورد. شش-هفت ماه در کما بود و درست بعد از يک سال از قطع داروهايش نفسهاي آخر را کشيد و تمام کرد.

اين يک سال آخر به حرف دکتر حيدري دارو و آزمايشش قطع بود. دکتر بيچاره فکر کرده بود که مريضش خوب شده و فقط با پرهيز و رژيم روبهراه ميشود. به توصيه همان دکتر حيدري کليه انواع چربي حيواني و گوشت سنگين و چرب را از رژيمش حذف کردند. براي کسي که خودش شيرينيپز باشد و بهترين کيک کشمشي و خامهاي را درست کند منع شدن از خوردن شيريني خامهاي مثل شکنجه است. به احترام پرستيژ دکتر حيدري سرکشي نميکرد اما مدام قرلند ميکرد و همه ميگفت که زندگياش مثل شيريني خشک بدون چربي و بيمزه شده و به اين باور رسيده بود که به مرور مثل شيريني خشک خرد ميشود و ميريزد و نابود ميشود. پيرمرد بيچاره حتي يک سال هم نتوانست بدون روغن حيواني و شيرني خامهاي دوام بياورد. حيف از آن کيکهاي کشمشي که نسلش برداشته شد. از پسران بي بخارش که بر نميآيد بتوانند همچنان کيکي درست کنند. شايد نسلهاي آينده.

امان از Shift+Del

gusheha — Mon, 11 Feb 2008 13:27:47 GMT

بیچاره شدم!!!!!!!!!!!!!

از دست این Shift+Del بیچاره شدم!!!!

دفعه اول که نیست!! بارها پیش اومده که یه فایل رو که به دردسر از اینترنت گیر اورده بودم پاک کردم و بیچاره شدم. اما این بار دیگه قاطی کردم. داغونم. داغوووووووووووون!!!!

الان 24 ساعته که بی وقفه دارم روی این لامصب کار می کنم و تموم نمیشه. نمی دونم چرا انقدر ضعیف شدم. قدیما کار 4 ساعت بود واسم. اما الان... .

نمیدونم کدوم احمقی بود که می گفت برنامه نویسی مثل رانندگیه. اگه یاد بگیری دیگه محاله از یادت بره. هرکی بود ایشالله آتیش به قبرش بباره. برای من که اصلا اینطور نیست. حالا دستم خیلی تنده! این شیفت و دلت هم ول کن نیست. اما اینبار دیگه قاطی کردم. قاطییییییییییییییییییییییییییی!!!

واسه خاطر یه پروگرس بار لعنتی جونم به لبم رسیده. البته بماند که سه سال از آخرین کدی که نوشتم میگذره. واقعا خیلی خنده داره. نیست؟ سه سال آدم دست به کد نزنه و بعد، یه باره بخواد یه چیز خفن بنویسه که پروگرس بار هم داشته باشه. خنده داره!! خندم می گیره.

زیاد حوصله وراجی ندارم. همین رو بگم که :

اون کسی که شیفت و دلت رو ابداع کرد حتما به این موضوع فکر نکرده بود که یه هالویی مثل من پیدا می شه که نزدیک ده بار با استفاده ازش به F بره. اونم تو این هیرو ویری که فردا باید کار رو تحویل بدم. باید بگم که به قبر اونم آتیش بباره ان شاء الله تعالی.

تجربه

gusheha — Sat, 17 Feb 2007 13:02:46 GMT

تا جایی که چشم کار می کند برف است. برف برف , سفید سفید , تا آنجایی که زمین و آسمان یکی می شوند همه چیز سفید است. آسمان هم سفید است. فقط در آن انتها , جایی که زمین و آسمان یکی می شوند , کمی رو به زردی می گذارد. هیچ جنبنده ای نمی جنبد. نه در هوا و در زمین و نه حتی زیر زمین. همه چیز مرده است. گاهی اوقات خیره به مگسک نوک لوله ماتم می برد. بعد یه هو به خودم می آیم و سراسیمه به اطراف می نگرم. احساس می کنم که خون در رگهایم یخ زده است. قدری طول می کشد که به یاد آورم کجا هستم و چه می کنم. و بعد ناگهان اطراف را برانداز می کنم که مبادا چیزی تغییر کرده باشد. اما همه چیز همانطور دست نخورده مانده است. مثل یک تابلوی نقاشی که خطوط و رنگها در آن فراموش شده باشد , الا خط افق. نه بالا و نه پایین. نه مرز کوه ها و نه دره ها. دم ظهر که نور زیاد است , علیرقم اینکه خورشید دیده نمی شود و هوا یکدست سفید است , نورش همه جا را روشن می کند. دیگر نه سایه ای نه روشنی , نه عمقی نه برجستگی. همه چیز یک دست و صاف به نظر می آید. از شدت نور اشکم سرازیر می شود و از بقل عینک به بیرون می لغزد. اما در چشم به هم زدنی قندیل می بندد.

دمای 65 درجه زیر صفر با هیچ چیز شوخی ندارد. در عرض نیم ساعت خشک می شوی. تازه با لباس و پوشش کامل. به زور دارو و چربی زیاد کوهی دوام می آوردیم. اوایل سخت تر بود. بیشتر از نیم ساعت نمی توانستیم بیرون بمانیم اما کم کم مقاوم شدیم و دواممان را به یک ساعت و دوازده دقیقه رساندیم. شبها به ملامت و عذاب می گذشت.به نوبت می خوابیدیم و به نوبت نگهبانی می دادیم. هر بیست دقیقه جا عوض می کردیم. و هرکس که بعد از نگهبانی بر می گشت فقط نیم ساعت از درد پاها و سوز دماغ زجه می زد.

کاش فقط یخ بود ! باد شدیدی که خرده های یخ را در هوا معلق نگه می داشت و آنرا با ضرب به اطراف مان می کوبید همه چیز را به فرم دیگری در می آورد. خصوصا که هیچ وقت آرام و قرار نداشت. بیست و چهار ساعته زوزه می کشید و ناله سر می داد.

سه هفته بود که دیگر هیچ موجود زنده ای ندیده بودیم که شکار کنیم. آذوقه هم که از مدتها پیش قطع شده بود. کم کم داشتیم به فکر انداختن قرعه بین خودمان می افتادیم. داخل قرارگاه تا عمق بیست متر کنده شده بود و هر چه ریشه گیاه و کرم و جانور زیر خاکی می توانست باشد خورده شده بود. ساق پوتین هایمان را بعضا کنده بودیم و خورده بودیم. دیگر چیزی نمانده بود و حد اقل یک ماه دیگر هم در سرما و یخ بندان پیش رو داشتیم. چنین می نمود که دیگر چاره ای نداریم جز اینکه یکی از خودمان را به سیخ بکشیم و بخوریم.

خیلی چیزها هست که انسانهای اندکی در زندگی تجربه می کنند , علیرقم اینکه اکثر انسانها آرزوی تجربه آنرا دارند. اما چیزهایی هم هست که گاهی بعضی از انسانها بالاجبار و به ناخواست آنرا تجربه می کنند , علیرقم اینکه عموم انسانها حتی از شنیدن آن هم احساس چندش می کنند. یکی از این موارد خوردن گوشت انسان است. البته انسانهایی هستند که آدم می خورند , اما آنها گوشت انسانی را می خورند که زنده است و خونش می تپد و یا حد اقل تا همین چند لحظه پیش زنده بوده , نه انسانی که حد اقل 15 سال از مرگش می گذرد و خون یخ زده اش در ریز به ریز مویرگهایش ماسیده است.

تقریبا سه روز بود که چیزی برای خوردن نداشتیم. به غیراز کمی چربی سوزاندنی غیر قابل خوردن و دوا که آنهم بدون چربی به هیچ وجه قابل خوردن نیست. شیفتهای نگهبانی را دونفره کرده بودیم و سخت مراقبت می کردیم تا شاید جنبنده ای بجنبد و ما بزنیم و بخوریم. در ساعات وسط روز با یک نفر دیگر مشغول نگهبانی بودم که ناگهان صدای مهیب انفجار از جا پراندم. طرف از فرط بیچارگی و دیوانگی یکی از نارنجکهای کمری اش را به دور دست ها پرتاب کرده بود. غافل از اینکه انفجار در آن دست دره بهمنی را سرازیر کرده بود. توده حجیم یخ و غبار و سرو صدا که بازنشست , دوربین انداختیم. در بین آنهمه سفیدی یک لکه سیاهرنگ توجهمان را جلب کرد. دو به شک بودیم واقعا چیزی آنجاست یا اینکه توهم است. صلانه صلانه طناب بستیم و به سمت لکه سیاه راهی شدیم. وقتی به محل رسیدیم , با صحنه ای مواجه شدیم که الان بعد از پنج سال هنوز مو بر اندامم راست می کند.

دو دختر اشراف زاده جوان که 15 سال پیش با هلیکوپتر شخصی برای شکار گوزن شمالی به این حوالی آمده بودند دچار صانحه می شوند. اجسادشان هرگز پیدا نشد. اما الان پیدا شد!!

صورتهایشن بر اثرتماس مستقیم با یخ و برف در طی 15 سال نابود شده بود و خبری از پوست و لب و گونه نبود. فقط پوشش لزج , سرد و کدری روی جمجمه هایشان را پوشانده بود که آنهم به راحتی پودر می شد و می ریخت. موهایشان انگار تازه شسته باشند تازه و شاداب بود. چشمهایشان با غایت باز بود و سیاهی هایشان رفته بود. یکیشان از فرط سرما و لرز زبانش لای دندانهایش مانده بود و دو نیم شده بود.

بر خلاف صورتهای نابودشان که برق از سر هر بنی بشری می پراند , اندام بدنشان به یمن سردخانه طبیعی و دائمی که در آن به سر برده بودند کاملا سالم و دست نخورده بود. در آن شرایط گرسنگی و استیصال و به خصوص پس زدگی و عقده جنسی که ما داشتیم ایندو دختر درست مثل هدیه های خداوند بودند که گویی برای رهایی ما از گرسنگی و مرگ حتمی از آسمان فرستاده شده بودند.

ما از آن جهنم بی پایان سرما و یخ و کولاک جان سالم به در بردیم اما امروز هیچ کس حتی توان شنیدنش را ندارد که " من , پنج سال پیش با جسد یک انسان که 15 سال بود مرده بود سکس کردم و بعد آنرا تکه و پاره کردم و خوردم و به خاطر همین زنده ماندم و الان اینجا پیش شما هستم."

الان که یادآوردی می کنم , اگرچه حافظه ام هم یخ زده بود , اما اینطور به یادم می آید که گوشت تنشان بسیار خوشمزه و نرم بود. خیلی خوشمزه تر از گوشت گوزن و حتی اسب. شاید هیچ گوشتی به این خوشمزگی در هیچ جا و حتی هیچ زمانی وجود نداشته باشد و بوجود هم نیاید. شاید چون گوشتشان مثل جوازی برای ادامه زندگیمان بود تا این حد نرم و گوارا به نظر آمد. و شاید ... .

به هر حال به نظرم برای تحقیق همه این شاید ها هم که شده لازم باشد تا یکبار دیگر چنین تجربه ای داشته باشم.